Yazıma nereden başlayacağımın heyecanı içerisindeyim. Öncelikle Trabzon esnafına, Trabzon halkına ve Trabzonspor taraftarına, sergiledikleri o muazzam misafirperverlik dersi için yürekten teşekkür ediyorum. Aynı şekilde, Göztepeli misafirlerimize de bizleri bu kadar güzel ağırladıkları ve bu atmosfere değer kattıkları için şükranlarımı sunuyorum.
İnanın bu tablo sadece Türkiye’ye değil, dünya futboluna ve medyasına örnek olarak yansımalı. Hatta bu iki köklü kulübün arasındaki bağla ilgili özel bir belgesel yapılması gerektiğini düşünüyorum. İnsanlar o kadar etkilendi ki; takip ediyorum, bütün misafirler memnun, ağırlayanlar onlardan razı... Diğer takımlara duyurulur!
Hedefsiz Trabzonspor Olmaz
Bakıyorum da bazıları hâlâ bu işin ve gelinen noktanın farkında değil. Fatih Hoca, sezon başından beri "Bir ile dört arasında yer alırız, bu da bizi tatmin eder" diyordu. Şampiyonluğu telaffuz etmese bile şunu anlatmak istedi: Trabzonspor hedefsiz olmaz! Bu hedef, gerçekçi bir planlamayla bir ile dört arasında bir yerde konumlanmak demektir. Bizim insanımız neden hâlâ yanlış düşünceler içerisinde, anlam veremiyorum.
Bir bina inşa ederken önce temel atılır, sonra beton dökülür ve en son ince işçilik başlar. Başarı da böyledir. Bu yüzden sabretmemiz, sabretmemiz ve yine sabretmemiz gerekiyor. Önümüzdeki sezon yapılacak takviyelerle bu takımın çok daha iyi bir noktaya geleceğine inancım tam.
Sahada Kıran Kırana Mücadele
Saha içerisine gelecek olursak; iki takımın da üç puanı alabileceği, kıran kırana bir maç izledik. Ancak gördüğüm kadarıyla sonuç, iki kulübün taraftarının da pek umurunda değildi. Çünkü biliyorlardı ki sahada kim kazanırsa kazansın, tribünler kendi takımıymış gibi alkışlayacaktı.
Maçın hakemine gelince; kartlar konusundaki aşırı "cesur" tavırlarına bir anlam veremedim. İkinci yarıda oynanan futbol ise gerçekten tatmin ediciydi. Eğer yakalanan fırsatları değerlendirebilseydik, sahadan galibiyetle ayrılmamız işten bile değildi.
Göztepe’ye kalan maçlarında başarılar diliyorum. İzmir’de görüşmek üzere...